Hablemos. Aquí y ahora.
Si os soy sincera, no sé que tengo que contar exactamente, tampoco tengo muy claro que me pasa, cómo me siento. No estoy triste, pero tampoco tengo ganas de sonreír. Se me han ido los planes al carajo, mañana será otro día. Alomejor mejor.
Cuándo las cosas se tuercen y no salen como uno espera, cuándo no ves empeño por ningún lado, cuándo notas cierta indiferencia ante la situación. Situación que a ti realmente te importa y no quieres dejarla estar, no quieres aplazarla para otro día.
Se te han quitado las ganas, ha pasado justamente todo lo contrario de lo que esperabas con tanta ilusión, y ¿qué es lo que te toca hacer? En verdad, nada. Ajo y agua, otra vez será. Aunque ser tan radical no es bueno, y por otra parte también se puede optar por dormir un rato o pasear o leer o escribir o simplemente, no pensar y relajarte, dejar que pase el agobio y buscar alguna alternativa con la que puedas distraerte y sacarte ese cierto recelo que aún queda dentro de ti. Quizá esto no esté a la altura de tu plan, pero siempre puede ser una buena opción.
Yo, una vez consideradas todas las opciones, opto por ir a tomar el aire. Hasta me planteo la posibilidad de bajar a la playa y dedicarme unas horas a mi, para así volverme a reencontrar conmigo misma (y pasar un poquito de frío).
[I need theese things, like I need you]


2 comentaris:
Mira que fa temps ja ho van dir: "La vida és el que passa mentre estàs ocupat fent plans altres plans"...
Ves a la platja, sempre ajuda!
Per cert, tinc una imatge igualeta d'aquest lloc de la teva foto, només que no hi surts :)
Publica un comentari a l'entrada