No quiero admitirlo y por eso mismo lo niego, pero en el fondo sé que sí, no hay duda alguna. Lo siento, soy así y no creo que esto cambie porque yo soy la primera que no quiero cambiarlo. Sí, no hay duda alguna: ir de frente con los sentimientos es sinónimo de valentía, pues yo soy una auténtica cobarde. Es locura a mi parecer.
Estoy pérdida en un páramo solitario y no sé a dónde ir ni por dónde tirar para volver a atrás. Protegerse con un caparazón opaco no garantiza salir inmune, es un arma de doble filo.
[No puedo pedir a los olmos que entreguen peras.]


4 comentaris:
Cert, no garantitza però quan t'han fet mal m'és d'una vegada, ens amaguem com els cargols.
No eres reacia ni te vas a quedar pa' vestir santos nena, demasiao vales tu pa' que nadie lo vea!
P.D. Alguien des conocido
Protegir als sentiments de tot i tots por evitar que els perdem o que els altres facin burletes, ara bé, segurament acabarà per matar-los per falta d'aire...
http://www.youtube.com/watch?v=LKORETUEc1w
qe sepas qe sigue siendo así. Te quiero fea!
Publica un comentari a l'entrada