A sido un placer despertarme hoy y verte a mi lado, ha sido un placer que me mirases con esos ojos y me besaras en la boca como haces siempre al despertar. Lo reconozco, me ha encantado. Me ha encantado ver amanecer a tu lado. Me ha encantado tu presencia, el verte tumbada a mi lado y que me susurraras mil tequieros al oído sin parar. Mirarte y sonreír con ilusión, igual que una niña tonta. Tú, tu y yo, yo y tu cuerpo, tu boca, tus labios, tu pelo, tus manos... Tu belleza enredada en mi.
De pronto miro el reloj, me levanto apurada, te digo que hacemos tarde y tu me contestas paciente que me quede un rato más y me intentas convencer. Lo logras, te hago caso. Me estiro y te abrazo y me fundo en ti y después yo no soy capaz de levantarme. Me tienes para siempre, soy tuya, no puedo desengancharme de ti. Eres esa droga que necesito día a día, que me absorbe, que no me deja pensar, ni reaccionar, que me tiene presa y no me deja vivir. Porque es que yo vivo para ti. Y si tu me miras yo me pierdo, me pierdo en tu mirada, en tu persona, en tu mente, cómo si estuviera dentro de ti. Desfallezco, pierdo el norte y la razón.
"Ojalá", pienso. Y me compadezco, me doy cuenta que tan sólo me hago mal, que duele, que no ha pasado ni pasará. ¿Y sabes lo peor? Que despierto. y es entonces cuándo todo se queda en un simple y efímero sueño. Que no, que no me he amanecido junto a ti, que cuando he abierto mis ojos no había nadie conmigo. Estaba yo sola, en mi cama, con el despertador de fondo sonando. Ese ha sido el momento en que he vuelto al mundo real, a mi realidad, a mi rutina, a mi vida sin ti. Mi cabeza, al fin se ha serenado y me ha dicho Buenos días princesa, bienvenida de nuevo a este mundo cruel. Son las cinco de la mañana, tienes un largo camino por delante y toca ir a estudiar. Y así sigo mi jornada, formándome, dando siempre lo mejor de mi para obtener después una recompensa, para poder llegar a ser alguien algún día.
Pero no quiero hablar de recompensas porque mi recompensa eres tu, mi deseo es tenerte a ti aquí y que puedas estar junto a mi, haciendo mi sueño realidad.
¿Y qué hacemos si te quiero?


3 comentaris:
Fa anys un savi va perdre mitja vida mirant a una noia, al final la noia el va veure i li va somriure, ell va ser l'home més feliç del mon, fins que va descobrir que en aquella mitja vida s'havia perdut de conèixer a tots el que l'havien envoltat... i va ser quan va dir "Pots desitjar l'impossible però val la pena no perdre de vista la realitat..."
D'acors amb Molon, no és pot dir més clar.
Eso, qué hacemos?
Porqué de hacer, hemos de hacer algo. Eso esta claro.
Publica un comentari a l'entrada