¿Crees que se puede echar de menos a alguien que no has visto nunca?
¿Piensas que se pueden recordar momentos no vividos?
Lo normal sería que contestaras con un no rotundo a este par de preguntas, pero... ya te digo yo que sí es posible, que a mi me pasa, que yo no conozco y añoro, que soy capaz de revivir aquello que no ha sucedido, que reconozco sus caricias, aquellas que nunca recibí, que estremezco si me dicen que mis deseos algún día se cumplirán... No pierdo la esperanza, tu imagen me incita a seguir.
¿Dudas si te digo que sí que se puede querer a una persona que ni siquiera conoces con todas tus fuerzas, con toda tu alma y con todo tu ser? Pues esto no me lo invento, esto lo llevo dentro. Sí, si se puede, yo lo hago, yo cada día me muero por sentir su presencia, por que me mire, me abrace, me hable, me diga que también me ha echado en falta, que pensaba en mi día tras día, esperando un encuentro. Lo sé, no lo hace, no piensa en mi, tampoco me quiere cómo lo hago yo. Estoy segura que sabe de mi existencia, pero no le preocupa, me aparta de su lado, me deja fuera, no entro en su vida, tampoco en sus planes, ni mucho menos en su familia.
*
"No sabes cómo me gustaría haberte tenido cerca, haber aprendido de ti, que me enseñaras el camino de la vida, que me ayudaras a esquivar los palos, que me tendieras tu mano en los baches... Que estuvieras conmigo cuando me hundía, cuándo no sabia por donde tirar. No lo hiciste. Estuve sola, tan solo de presencia, porque día tras día te llevé en mi corazón. Tu me hacías compañía, tu me ayudabas a seguir, a no desistir, a luchar, a tirar para adelante, a no abandonar, a pelear."
[Hoy le escribo a esa hermana que nunca tuve cerca de mi...]

2 comentaris:
El text es preciós, molt bonic (:
Gracies per passar-te pel meu bloc, seguiré el teu que em sembla genial.
Petons!
Pensa que una bona amiga, també pot ser aquesta persona.
Publica un comentari a l'entrada